Soms is je visdag of visvakantie al ruim van tevoren gepland. Zeker als je met je maat op pad gaat of wanneer er een wedstrijd is. Ieder van ons kent ook dat spontane gevoel dat je opeens bekruipt… beetje mijmeren….vanavond nog of anders morgenochtend toch even naar de waterkant, naar het strand of naar mijn boot. Even het weer checken. Wind uit de goede richting, niet te veel zon, niet te warm… Top! Ideaal weer. Alleen al van de gedachte voel je de mix van ontspanning en lichte spanning. Hengels nog even controleren, alle spullen in de tas of koffer. VISpas niet vergeten.
Als je het mij vraagt dan is de voorpret misschien wel net zo leuk als het vissen zelf. Je kunt je zelf al helemaal zien zitten. Met een lange vaste stok op een mooi plekje in een zacht ruisende rietkraag bij opkomende zon. Of aan het einde van een mooie nazomerdag op het strand staand naast je zeehengel rustig kijkend of je ‘bewijs’ krijgt. Of op een nevelige herfstdag met je maat in je visboot met elektromotor langzaam kruisend op een stille rivierarm. Dan is de eerste winst al binnen nog zonder dat je wat gevangen hebt.
Ik vis graag. Waarom? Ik ben buiten, in de natuur. Bewust van alles om me heen. Van het weer, van de vergezichten, van al het leven aan en in het water. Ik probeer te denken als een vis. Waar zou ik zwemmen, waar zou ik trek in hebben? Zachtjes, niet stampen of hard praten. Dat sleepbootje dat voorbijvaart, daar zijn ze wel aan gewend. Toch? Vislijn in het water. Geconcentreerd kijken naar je dobber of hengeltop. Op gevoel je streamer of je blinker binnenhalen. Alle dagelijkse dingen verdwijnen naar de achtergrond. Je komt even los. En als je beet hebt dan is er de opwinding dat je een vis kunt vangen. Met je vangst in het schepnet of op de onthaakmat ben je verrukt over de schoonheid van de vis. Glimmende schubben, prachtige vormen. Voorzichtig onthaken en weer terugzetten. Wow. Dat gaat lekker.
Vissen zit zo gezegd in mijn natuur. Sommigen doen het al van jongs af aan en anderen raken later in het leven besmet met het ‘visvirus’. Een eerste ervaring is belangrijk. Altijd fijn als je een goede leermeester hebt. Tof, dat Sportvisunie nu zelfs ‘vislessen’ geeft op scholen. Enne… een beetje volhouden, dan krijg je het kunstje vanzelf onder de knie. Voor de echte ‘cracks’ onder ons: die gaan door voor de medailles. Die bedrijven topsport en doen zelfs mee aan internationale kampioenschappen. Daar schijnen we als Nederland trouwens bij de besten te behoren.
Ik wist eigenlijk niet dat er een hele organisatie zit achter de hengelsport in Nederland. Ik ben al jaren lid van mijn hengelsportvereniging en ontvang telkens de VISpas keurig in de bus. En ja, ik maak ook alweer heel wat jaartjes gebruik van die Visplanner op mijn telefoon. Superhandig om uit te zoeken op welk water ik mag vissen buiten het water van mijn vereniging. Als sportvisser kijk ik natuurlijk ook regelmatig naar VIS TV en lees Hét VISblad dat ik een paar keer per jaar ontvang.
Nooit bij stil gestaan dat ik een van de ruim 700.000 leden van Sportvisunie ben. Want zo heet die club tegenwoordig. Ik heb eens even op de website rondgekeken en gelezen wat ze allemaal doen. Ze zijn voor mij de kampioenen van de onderwaternatuur. En ze weten waar ze het over hebben. Hun specialisten doen veel onderzoek naar waterkwaliteit, visbestanden, vismigratie en bodem- en oeverbegroeiing. Vanzelfsprekend weten ze ook alles over visrechten, inrichting van viswater en wetgeving met betrekking tot de visserij. Prettig hoor, zo’n professionele organisatie op de achtergrond als ik mijn hengeltje uitgooi. Soms kom ik mensen van Sportvisunie zelfs tegen aan de waterkant. Als ze een praatje met me maken en controleren of ik mijn VISpas bij me heb. Wat een mooi visland hebben we toch!
Sportvisunie. Altijd welkom aan de waterkant.