Recreatief staand want

Langzaam verandert de zee- en kustvisserij. Europees beleid richt zich meer op duurzaamheid. Toch blijft de zeebaarsvisserij met zogenaamd "recreatief staand want" buiten schot.

Onderdeel van het Europese beleid beschermt en herstelt de zeebaars. Voor sportvissers gelden daarom regels. Tot 1 juli gold een algemene terugzetverplichting. Vanaf 1 juli tot eind 2016 geldt een meeneemlimiet van één maatse zeebaars per persoon per dag. Deze regels gelden ook voor de visserij met recreatief staand want.

Papieren tijger

Particulieren plaatsen deze netten steeds vaker langs stranden, dijken en pieren. Die kieuwnetten op platvis, zeebaars en harder beperken jouw mogelijkheden om te sportvissen. Soms maken ze sportvissen zelfs onmogelijk.

Elke zeebaars die in een net zwemt, sterft meestal. Terugzetten helpt dan niet. De term "recreatief" misleidt. In de praktijk functioneert dit vistuig als beroepsvistuig.

Niet alleen zeebaars

De Sportvisunie verzet zich tegen recreatieve staand wantvisserij langs onze kust. Deze netten treffen niet alleen zeebaars. Ze doden ook beschermde en bedreigde soorten, zoals zalm, zeeforel en Atlantische steur.

Europees herstelwerk voor riviertrekvissen verliest effect als de Nederlandse overheid toelaat dat deze soorten wegvangen in ongecontroleerde warnetten. Daarbij raken ook zeevogels, bruinvissen en zeehonden vaak verstrikt.

Standpunt

De Sportvisunie vraagt een verbod op visserij met recreatief staand want langs stranden, kaden en havenhoofden. Deze vorm van nettenvisserij controleer je niet goed. Ze vangt vaak beschermde soorten en vergroot illegale visserij.

De Sportvisunie zet zich in voor verstandig en ecologisch gebruik van de visstand. Een verbod op recreatief staand want beschermt zeebaars, trekvissoorten en het zeeleven dat jij waardeert.