Het is natuurlijk heel vooruitstrevend dat Sportvisunie ook een stem geeft aan de onderwaternatuur. Dank daarvoor! Daar maken we graag gebruik van. Als vis vertel je graag over het grootste en tegelijk onbekendste natuurgebied van Nederland. De onderwater wereld. Goed dat wij als vissen van ons kunnen laten horen. We mogen dan doorgaans een zwijgzame diersoort zijn, we zijn wel met ontelbaar velen. We bevolken vijvers, vaarten, sloten, weteringen, kanalen, meren, plassen, rivieren en beken. Allemaal zoet water. Ook in de zilte wateren langs de kust zijn we massaal aanwezig. ‘Nog steeds’, zou ik zeggen, want het is niet altijd makkelijk. Schoon water, natuurlijke oevers, vrij stromend water zijn nog steeds niet vanzelfsprekend.
En er is nog iets…..we leven als vissen in één groot wild onderwater natuurgebied. Klinkt leuk, maar het is elke dag weer spannend voor veel vissen. Want hier onderwater geldt volop het recht van de sterkste. De grote roofvissen maken de dienst uit. Snoeken en snoekbaarzen. Baarzen, roofblei, paling. Zelfs zeldzame soorten als zalm, zeeforel en forel horen daarbij. Allemaal jagen ze op levende prooi. Kleine visjes, kikkers, larven, wormen en een enkel eendje of muisje. Sinds een aantal jaren zwemmen ook steeds meer meervallen in onze rivieren, kanalen en polders. Niets ontziende rovers die wel ruim twee meter lang kunnen worden. Beetje eng. Ze horen hier gewoon niet thuis, maar je krijgt ze niet meer weg. Wat dacht je van Amerikaanse rivierkreeftjes of Oost-Europese zwarte grondels? Ook van die exoten die onze leefwereld verstoren. Daar worden we niet blij van. Net als sportvissers die weten dat deze vreemde gasten de natuurlijke visstand aantasten.
Nederland, waterland. Voordat mensen met dijken, dammen, kades, stuwen, sluizen en gemalen het water in Nederland hun wil begonnen op te leggen was het één groot visparadijs. Schelde, Maas, Merwede, Rijn, Amstel, Vecht, IJssel, Drentse beken en Eems stroomden ongestoord naar zee. Natuurlijke watersystemen, zonder een obstakel. Geen vervuiling door industrie, scheepvaart, landbouw en riolen. Overal krioelde het van het leven. Haring zwom overvloedig in de zilte wateren en Atlantische zalm trok in scholen de rivieren op naar paaiplaatsen in de bovenloop. Dat was nog zo tot eind 18e eeuw. Echter met de groei van steden en industrie, met de bedijking van rivieren en polders, met het kanaliseren van waterlopen veranderde onze leefomgeving drastisch. Nu met 18,5 miljoen inwoners in Nederland kan natuur niet zonder bescherming.
Als vis en onderwaternatuur doe je er zelf weinig aan. Gelukkig hebben mensen begrepen dat schoon oppervlaktewater direct hun eigen leefwereld beter maakt. Als vissen zijn we natuurlijk blij met schoon water én met alle hulp die we kunnen krijgen om gezond en prettig te kunnen leven. Waterzuivering, milieueisen, vangstquota, beschermde gebieden, internationale waterverdragen hebben onze situatie fors verbeterd. Ook met vistrappen, vissluizen, aanleg van visbossen en oeverbeplanting en het herstellen van natuurlijke waterlopen zijn we heel blij. Alles wat goed is voor de vismigratie is mooi meegenomen. Want we zwemmen wat af. Mensen doen daar onderzoek naar. Zo maakt Sportvisunie zich sterk voor een gezonde visstand in Nederland. Heel fijn.
Nederlanders hebben wat met visvangst. Dat kan ook niet anders met zo veel water. Op zee, op binnenwater, overal kwamen we beroepsvissers tegen. Heel vroeger was dat kleinschalig. Met zeilende schepen en roeiboten. Later met motorschepen. Overbevissing werd een serieuze bedreiging voor heel wat vissoorten. Nu zijn er gelukkig goede wetten en regels voor verantwoorde beroepsvisserij. Daar profiteren wij ook van.
Er is nog één ding om te bespreken. Dat is de sportvisserij. Daar moeten we het ook zeker over hebben. Al sinds mensenheugenis proberen mensen met een hengel vis te vangen. Dat weten we en hoort bij ons vissenleven. Vroeger eindigde je als gevangen vis vaak in de pan. Dat is al lang niet meer zo. Het allergrootste deel gaat nu weer terug het water in. Eenmaal gevangen behandelt de visser ons met zorg. Steeds vaker hebben de haakjes geen weerhaak meer. Onthaken is dan heel gemakkelijk.
De sportvissers zijn tegenwoordig met veel respect voor vis en natuur bezig aan de waterkant. Ze zetten zich zelfs in om onze leefomgeving zo goed mogelijk te krijgen. Tegelijk proberen ze wel de aantrekkelijke soorten onder ons te vangen. Opletten geblazen dus. Het is sport om niet gevangen te worden. Begrijp je wel?
Sportvisunie. Altijd welkom aan de waterkant.