Column Jaap Vriend: ‘Feedback: het smeermiddel in communicatie’

In het contact tussen vrijwilligers en de mensen die zij helpen of tussen coördinatoren en de vrijwilligers die zij begeleiden, gaat natuurlijk niet altijd alles even goed. Aan de waterkant vast ook niet! Belangrijk smeermiddel in de communicatie is dat je elkaar daarop kunt aanspreken. Dat dit niet zo makkelijk is, hoor ik vaak tijdens trainingen hierover. Ook tijdens de landelijke Samen VISsen-dag kwam dit ter sprake. Neem de volgende situatie: “Dat zal ik nooit durven. Weet je, ze is zo scherp en pinnig. Ze wordt vast enorm boos.” Henk is een kleine schuchtere man die in een hoekje van de trainingszaal zit. Aangezien hij zijn baas zo angstig beschrijft, zal ik hem nooit vergeten. De vrouw houdt hem al 11 jaar flink onder de duim. Zo moet Henk steevast overwerken. “Dat vind ik niet zo erg. Het is meer de toon waarop ze met me praat, of noem het maar afblaffen, die me zo tegenstaat.“ “Henk joh! Je moet er wat van zeggen, want dat kan niet! Zeg het gewoon recht in haar smoel!” zegt een medecursiste die duidelijk niet op haar mondje is gevallen. Maar iedereen in de zaal zag ook wel dat Henk dat nooit zou doen. Het onderwerp feedback maakt altijd veel los. Want hoe vertel je als Samen VISsen-coach, een vrijwilliger dat je niet mag roken aan de waterkant als dat is afgesproken met het zorgcentrum? Of hoe zeg je tijdens een VISles tegen een ervaren vrijwilliger dat hij een vis niet met droge handen moet vastpakken in aanwezigheid van allemaal kinderen? En hoe spreek je je baas aan op de toon die zij tegen jou gebruikt?